Van houten klaas tot acrobaat… of toch nog niet helemaal…

Met onze streeftijd van 4,5 uur in het achterhoofd, had Sina onlangs een training gepland om sneller te worden. Bij deze hoogintensieve intervaltraining draait alles om superkorte, supersnelle inspanningen afgewisseld met even korte periodes van relatieve rust. Een echte sensatie om zo op een snelheid van maar liefst 14 km per uur over de loopband te rennen. Superleuk en jammer dat de training zo snel voorbij was! Ik zag mezelf al in een recordtijd over de finishlijn in New York gaan en wilde dit gevoel van onoverwinnelijkheid met alle plezier nog even voortzetten. Toen ik daarom vroeg of we niet nog even door konden gaan, was Sina echter onverbiddelijk. Genoeg is genoeg. 

Intervaltraining: wanneer en waarom?

Intervaltraining maakt het cardiovasculaire systeem sterker, zodat het meer zuurstofrijk bloed door je lichaam kan verplaatsen. Bovendien verbetert HIIT (hoogintensieve intervaltraining) de souplesse en stimuleert het de coördinatie.

Er is ook een keerzijde: supersnel hardlopen verhoogt het risico op blessures. Maar ik ben nu al iets meer dan een half jaar aan het trainen en ik kan nu een hoog intensieve training doen omdat ik:

    • redelijk sterk en soepel ben en een solide conditionele basis heb
    • regelmatig train (minimaal 3 x per week)
    • wekelijkse een lange duurloop van minstens 60 minuten gewend ben

De kick van topsnelheid

Na een korte warming-up, begonnen we in een opbouwend schema onze snelheid op de loopband te verhogen. De snelle stukken duurden 10 seconden. Ik  liep voluit in sprint op 14 km per uur, gevolgd door een rustperiode van 10 seconden op 5 km per uur. Zo herstelde ik steeds voldoende voor een volgende herhaling in hetzelfde 14K-tempo en kon ik de juiste looptechniek behouden. In totaal hebben we dit zo’n 50x gedaan. De loopband maakte op een snelheid van 14 km per uur een gierend hard geluid en ik rende er met een big smile over heen. In mijn hoofd het imago van de professionele marathonrenner… zo voelde ik mij ook op dat moment. Laat die marathon maar komen!

3 days after…

De volgende training, drie dagen ná bovenomschreven intensieve intervaltraining, was een korteduurloop. Ik voelde me fit en was wederom overtuigd van mijn kunnen. Ik had er zin in! Sina startte op een pittig tempo en ik ging er vol goede moed achteraan… maar ik merkte al snel dat ik het niet goed kon bijbenen. Na een steile heuvel raakte ik achterop en kwam ik ook niet meer in het goede ritme. Meer dan 7 km lang zag ik alleen de derrière van mijn trainer… Vreselijk. Maar ik gaf niet op en hield vol tot het eind. Na afloop was ik desondanks wel teleurgesteld in mezelf. Onnodig eigenlijk, want zo slecht was het achteraf niet, maar op dat moment voor mij wel… Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt! Ik zal mijn krachten beter moeten leren spreiden. Net zoals ik ook mijn ademhaling nog steeds beter in balans moet brengen. Van houten klaas naar acrobaat en weer even terug naar af… En omdat het leven niet altijd over rozen gaat, was ik een dag later alweer vol aan de bak met rek-, strek- en beenoefeningen. Ik ben vastberaden om op 5 november niet achter Sina te lopen, maar – vol gemak – ernaast!

Reacties (4):

  1. Yvonne

    12 februari 2017 at 08:16

    Ups en downs, knap hoe je dat kunt blijven handelen. Vandaag zal het wel niet buiten rennen worden, met zo’ n laag sneeuw. Fijne zondag nog!

    Beantwoorden
  2. Miep

    12 februari 2017 at 08:17

    Met alle respect… geweldig Renata..!

    Beantwoorden
  3. Linda Chiaradia

    12 februari 2017 at 10:02

    Renata als ik jouw ren-vakjargon zo lees ga je daar ook dankbaar sprongen vooruit. Wist je eerst nog niet wat een haas was, hanteer je nu begrippen zoals HIIT. Ook daarin streef je mij nu voorbij. Achter, naast of voor Sina, het is een gegeven, JGF (jullie gaan finishen 🙂 )

    Beantwoorden
  4. isabelle

    12 februari 2017 at 11:13

    Mevr. De Boer (onze vervelende turnlerares van Sint-Jan die ons nooit uit elkaar kon houden) zou versteld staan ! Forza Renata !

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!