Triangel van succes

Succes hangt af van vele factoren die ik samenvat tot drie elementen: conditie (lichamelijk & mentaal), enthousiasme en kennis of kunde.

Ik noem het de triangel van succes en hij is net zo relevant in mijn vak communicatie als in de training voor de marathon. Als één van deze drie factoren niet in balans is, kom ik in de gevarenzone. Deze week is mijn triangel off balance. Hoe komt dat?

Op de zaak is het druk. Heerlijk. Hoe meer werk, hoe beter. Werken is voor mij geen reden om uitgeput te raken. Integendeel, ik werk graag en het geeft me energie. Als ik echter dan zoals afgelopen woensdag op één dag ‘Messe München’ doe en klanten & prospects bezoek op de Transport Logistic, dan sta ik ’s nachts om drie uur op en ben weer terug thuis om 22:30u. 20 uur in touw! Vaak genoeg gedaan, maar nu… gaat het minder soepel en herstel ik moeilijk de dagen erna van de inspanning. Ik ben geen jonge hond meer. Als directeur-eigenaar kan ik anders plannen. ’t Wordt tijd, dat ik dit maar eens ter harte neem.

Musculus tibialis speelt op

De musculus tibialis posterior oftewel scheenbeenpees aan mijn rechterbeen is in het beginstadium van een blessure.

Dat betekent een zeurende pijn en om erger te voorkomen wordt op dit moment de trainingsbelasting teruggeschroefd.

Rust in combinatie met fysiotherapie moet deze beginnende shin splint de kop in drukken.

Hardlopen: wilskracht en emotie

Lichamelijk niet fit zijn, maakt me emotioneel kwetsbaarder. Ik ben kriegelig en lastig voor mezelf. Ik merk dat ik weinig geduld kan opbrengen voor gemiemel en non-issues van klanten en collega’s. En ik heb mijn adem nu niet goed genoeg onder controle. Het vuur dat mijn karakter zo kenmerkt krijgt bij lichamelijke onbalans de neiging om geblust te worden door het water en de emotie die ook zo kenmerkend zijn voor mijn persoonlijkheid. Mijn hersens lopen blijkbaar ook mee!

Trainen voor een marathon is dealen met vele andere marathons tegelijkertijd. In het hardlopen ben ik nu gepromoveerd van ‘onbewust onbekwaam’ naar ‘bewust onbekwaam’. Trainer Sina zou dit zo wellicht niet zeggen. Dit zijn mijn woorden. Er is geen ‘speed dial’ dat ik in kan drukken. Ik moet door alle stadia heen. Trainen en niet hoeven denken is dan een beste remedie. Samen met Sina rondjes lopen zonder de noodzaak te voelen een gesprek te voeren voelt dan niet gek. Eerder zelfs comfortabel en heel natuurlijk. Met hard trainen en rust zal ik zeker het stadium bereiken van ‘bewust bekwaam’. Mijn enthousiasme was, is en blijft mijn geheime wapen!

Reacties (5):

  1. Yvonne

    14 mei 2017 at 09:03

    Mooi stukje, Renata ! That’s life, la vie c’est tout ca… fijne zondag ?

    Beantwoorden
  2. jacques pluis

    14 mei 2017 at 16:18

    Renata Handel naar je kunnen en of je mogelijkheden er zijn grenzen!

    Beantwoorden
  3. Roos Willems

    14 mei 2017 at 21:46

    Ben het eens met Jacques.Handelen naar je kunnen en of je mogelijkheden.Er zijn grenzen! Zet alles op een rij en bekijk wat voor jou van het grootste belang is.Om af te sluiten…Ren jezelf niet voorbij!Trek af en toe ook eens aan de rem!(Eigen ervaring!) 🙂

    Beantwoorden
  4. Renata Chiaradia

    15 mei 2017 at 16:14

    Beste Jacques en Roos, in jullie reactie lees ik bezorgdheid. Dat is niet nodig. Onder leiding van Sina neem ik verantwoorde stappen en daarbij kom ik mijn grenzen tegen. Met de juiste training weet ik die grenzen dan weer ‘op te rekken’. Gezondheid en plezier staan voorop en… de finish van de marathon gaan we halen!

    Beantwoorden
  5. guy

    16 mei 2017 at 11:34

    Dat is inderdaad een goed geschreven stukje waarbij de zelfanalyse je er ook weer bovenop help! Verbetering van jezelf begint ook bij jezelf!
    Mooi!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides

Phidippides was een Griekse koerier naar wiens lange afstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t mooi én emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie aan de kant van de straat ging helemaal uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. En nog meer foto’s.