The race is on!

Yesss! I did it. En wat een ervaring, mijn eerste 5 km-run een kleine week geleden door de A2-tunnels van Maastricht! Ik liep een PR (persoonlijk record) én nog belangrijker, het was gewoon echt superleuk.

Eerlijk is eerlijk. Ondanks de maandenlange looptraining door Sina en haar bevestiging dat ik er klaar voor was, was ik toch een beetje zenuwachtig. Ik voelde me net een kind dat voor het eerst naar de grote mensenschool gaat – spannend en tegelijk nerveus. Ondanks dat de race pas om 10 uur begon, had ik mijn broer en schoonzus, die ook meeliep in de race, opgedragen mij al om 8 uur thuis op te halen. En dat terwijl de afstand Nuth-Maastricht nog geen 20 minuten rijden is! Het wedstrijdelement, de eerste keer… en stel dat we te laat zouden arriveren door file of ander leed. Het was zó spannend dat ik de avond van te voren na mijn eigen privé-volkoren pasta-party (veel koolhydraten) al om 21.00 uur naar bed was gegaan om superfit de volgende dag wakker te worden. Ik ontbeet royaal met ei en spek en ook nog een boterham met Canisius-stroop. Jammer dat de klok vanwege de wintertijd een uur was teruggezet. Nu moest ik nog langer wachten tot het startschot zou lossen…

Sina had mij duidelijke instructies gegeven. Trek oude spullen aan die makkelijk zitten. Dus geen nieuw shirt of nieuwe tight. Ook de nieuwe bril die ik daags van te voren had gekregen mocht niet op. Hij zou kunnen knellen of iets van de neus zakken. “Jouw eerste 5K-run moet comfortabel én vooral leuk zijn” aldus Sina. Als personal trainer is zij de baas. Ik luister, leer en volg haar adviezen op… Ik heb haar instructies zelfs nog iets opgerekt met jawel… een oude maar schone onderbroek. Want ja, als die gaat kriebelen, kan ik niet meer lekker rennen, toch? Een kwestie van praktisch denken.

Ruim op tijd komen we aan bij de incheck. Ik kijk mijn ogen uit. Wat een kleuren en wat een feeststemming. Iedereen heeft goede zin en wisselt informatie uit. Voorzichtig vraag ik aan de steward of er ook een haas is. Een haas is een renner die het tempo aangeeft. In de tunnel zou mijn TomTom-horloge immers geen gps verbinding kunnen maken en Sina had uitgerekend dat ik comfortabel ren op een snelheid van 9 km per uur oftewel 6,38 minuut per km. “Nee, er is geen haas, wel een muzikale Samba-bus die voor de hardlooptroepen uitrijdt.” Ik gaf mijn jas aan mijn broer en wilde kort daarna het inschrijfticket overhandigen toen ik er achter kwam dat dit nog in diezelfde jas zat die ik net samen met mijn broer had zien vertrekken. Verbijsterd keek ik naar de steward. Ik zag mijn eerste run in gedachten al in lucht opgaan. Tot mijn verbazing bleek de steward mij te kennen, want ooit had zij mij als stagiaire in de fysiopraktijk in Nuth behandeld. Ze wist ook nog te vertellen dat ik haar toen een heel leuk boekje had gegeven. Ik mocht dus door… mijn eerste run en ze kennen me al, dacht ik enigszins verwonderd.

Na een fantastische warming-up door de lokale gymnastiekvereniging staan maar liefst 1.500 mensen iets voor tienen aan de startlijn. Annemarie Penn, burgemeester van Maastricht, lost het startschot. De eerste kilometer was een beetje aftasten en zoeken. De tunnel was eigenlijk helemaal niet zo breed en soms werd ik ingehaald, soms haalde ik zelf iemand in. Heel even was er paniek toen iemand zijn waterflesje liet vallen en pardoes stopte en zelfs bukte. Bijna had ik die persoon in zijn gezicht geschopt.

De tunnel is iets meer dan 2 km lang en eigenlijk had ik geen idee hoeveel ik al gerend had. Mijn tempo voelde goed en ik kwam goed vooruit. Toen ik het licht zag aan het einde van de eerste tunnelbuis dacht ik “wow, ik ben nu al op de helft”. Ik wilde verder, had geen moment het gevoel dat ik moe was en lachte van oor tot oor. Via het omkeerpunt terug de tweede tunnelbuis in. Ik zette een tandje bij. Dit is dus die runners high, dacht ik, waar ik al zoveel over gehoord had. Ik nam een bescheiden slokje uit mijn waterfles en rende en rende… het licht aan het einde van de tweede tunnel tegemoet. Net vóór de finish zei ik hardop tegen mezelf dat ik best nog meer kilometers zou kunnen rennen. En zo voelde het ook. Ik had me toch een energie! En in ieder geval praatjes voor tien. Ik checkte mijn horloge en zag dat ik de 5 km had gerend in een tijd van 34 minuten. Ik had echt goed gelopen. Supertrots was ik op mezelf en op trainer Sina. Zij had in de voorbereidingen aan alles gedacht. Alles hadden we getraind en geoefend, tot en met hoe ik moet drinken tijdens het hardlopen. En vooral hoe ik plezier beleef aan het rennen. Nou, dat is allemaal gelukt! Helemaal hyper zat ik in de auto terug. En die grijns van oor tot oor die je boven op de foto ziet, die is gebleven tot op de dag van vandaag.

It’s on, the race. Het is vandaag de eerste novemberzondag en dat is traditiegetrouw de dag van de NYC Marathon. Exact om 13.30u zit ik voor de buis of het computerscherm. In mijn bureau heeft de online specialist met hulp van de echtgenoot van trainer Sina een loophole gemaakt zodat ik kan kijken naar zender ABC7 New York voor een liveverslag. Hopelijk gaat dit werken. Ik verheug me nu al op die 42 km en 195 meter die ik over exact 364 dagen kan rennen. De 5K heb ik in ieder geval al in the pocket!

Reacties (6):

  1. Angelien

    6 november 2016 at 08:52

    PROFICIAT !!!!!!

    Beantwoorden
  2. Miep.

    6 november 2016 at 09:43

    Geweldig..Renata
    Weer een overwinning…op naar de NY race.
    Groetjes en succes ook aan Sina..

    Beantwoorden
  3. Guy van Grinsven

    6 november 2016 at 12:33

    Die tunnelvisie doet je goed!!

    Beantwoorden
  4. Ans Lemmens

    13 november 2016 at 12:14

    Cool Renata,
    Maar je schrijft er ook zo goed over dat ik het bijna ” meebeleven” kan. Knappe prestatie!

    Beantwoorden
  5. Roger van der Linden

    15 november 2016 at 19:58

    Nog steeds goed bezig Renata. Wij waren ook in Maastricht maar ik heb je helaas niet gezien.

    Beantwoorden
    • Renata Chiaradia

      16 november 2016 at 08:22

      Wat leuk Roger om je reactie te lezen. Misschien aan de start in New York? Jij hebt het al live meegemaakt en ik vorige week op de TV en livestream. Gemotiveerder dan ooit!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!