NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!

Hardlopen is emotie

Emotie kent vele gezichten. De bus die om 5:30u van Manhattan naar de start village aan de Verrazano Bridge in Staten Island rijdt, kent twee kampen. Zij die overmatig hard kletsen en de ‘stillen’. Sina en ik behoren tot de laatsten. Misschien wel vooral omdat bij mij nu al de tranen in de ogen staan. Ik ben zenuwachtig en vraag me oprecht af waar ik aan begonnen ben. Niet dat ik nu niet meer wil. Eerder angstig voor het grote onbekende. Na de rit van een uur worden we bij aankomst begroet door een schare aan vrijwilligers. De welcomes en good lucks vliegen ons om de oren. De security check is airport-stijl. De agenten tegelijkertijd ook heel behulpzaam. ‘Onze’ startvillage heeft de kleur groen en hier zullen we ons de komende 4 uur moeten ophouden. Er is van alles gratis te krijgen. Koffie, thee, water, bagels, energierepen, gelletjes… en er staan wel honderden mobiele toiletten. Wat gaan we daar nog vaak gebruik van maken! We hebben alle twee een grote tas bij ons met ontbijt en posteren ons tussen 2 tentjes om, zittend op de grond, onszelf uit de wind en zo warm mogelijk te houden. Natuurlijk moeten we af ten toe ook even lopen en dan is het leuk dat er therapy dogs zijn die je kunt aaien. Even na tienen stellen we ons op in het startblok. Het spelen van het Amerikaanse volkslied raakt me. Net zoals Frank Sinatra’s song My way dat vlak daarna gespeeld wordt. En dan het startschot. Langzaam komen we op gang en gaan de Verrazano Bridge over. Een lange brug, zonder toeschouwers. Alleen wij en nog al die andere renners. Aan het einde van de brug is er nog een kort stukje verbindingsweg dat leidt naar Brooklyn. De mensenmenigte horen we als een geluidgolf op ons af komen. Wow! Rijen dik zie ik mensen langs de straten en op bruggen. Als Sina aan me vraagt hoe ik het vind, antwoord ik “wel leuk geloof ik”. Ik ben totaal overweldigd en blijf dicht bij Sina in de buurt, bang dat ik haar kwijtraak.

Wat heb ik veel emoties gezien en zelf ook ervaren. Lachen. Huilen. Erdoorheen zitten. Moe zijn. Kwaad worden. Niet alleen ik, maar alle lopers om me heen hebben hun eigen verhaal. Hun eigen race. Hun eigen strijd. Hardlopen is best wel mooi!

Hardlopen verenigt

New York heeft als reputatie een stad te zijn too tough to handle. Niet op raceday! 42 km lang verbroederen alle buurten zich tot één lange ketting die de lopers aanmoedigt. Mensen reiken tissues uit zodat lopers hun neus kunnen snuiten. Houten spatels met vaseline zijn een uitkomst als shirt of broek gaat schuren. Overal spelen muziekbandjes. Een ook de politie is vandaag mijn beste vriend. Ik heb mijn naam op mijn T-shirt laten drukken en heel enthousiast roept een vrouwelijke agente Renata, baby, you can do this. Run Renata run! Ik ben haar nu nog dankbaar! Ik zie lopers bij andere lopers, die er even doorheen zitten informeren of het nog wel gaat. Deze enorme zee van mensen deelt vandaag met elkaar één passie, één doel, één strijd. Dit is heel bijzonder om mee te maken!

Hardlopen is water, gatorade, bananen,
energy gel en… paracetamol

Om de drie mijl staan langgerekte standjes met water en gatorade. En vanaf mijl 18 ook bananen en zelfs sinaasappelpartjes. Respect voor al deze mensen die met exacte precisie het bekertje of banaan in mijn hand mikken. Door de miezerregen zijn mijn brillenglazen een beetje beslagen. Nog los van het feit dat mijn lichaam moe begint te worden en dan ook een beetje begint te waggelen. Ik heb in totaal 8 energy gels mee en die gaan allemaal op. Net als alle andere runners heb ook ik pijntjes. Mijn enkel speelt op. Na een uur neem ik mijn eerste paracetamol. Er volgen er nog 5.

Hardlopen is opluchting

Het is heel gek om te ervaren dat ik bij mijl 15 (Queensborough bridge) denk erdoorheen te zitten en om bij binnenkomst in Manhattan op 1st Avenue ná het drinken van een bekertje water er weer tegen te kunnen. Ik verheugde me op mijl 18. Het supporterspunt van Marathons International, onze reisorganisatie. Hier zouden mijn broer en schoonzus staan. En ze waren er ook. We zijn niet gestopt, bang als Sina was dat ik dan niet meer vooruit zou komen. We hebben wel uitbundig gezwaaid. Wat is het leuk om tussen al die mensen twee bekende gezichten te zien. Dat geeft energie. En ze waren er nog een tweede keer, ergens in Central Park, om ons opnieuw aan te moedigen. Ik zou ze daar gemist hebben als Sina mij toen niet op Remo en Linda attent had gemaakt. Ik was op 8 km van de finish alleen nog maar met mezelf bezig.

Hardlopen is niet te hard en niet te zacht

Sina had fysiek en mentaal een zware klus aan mij. Niet alleen liep zij op mijn langzamere tempo. Ze moest ook constant corrigeren. Dan ging ik weer te langzaam, dan weer te snel. De app die velen van jullie volgden toont een vrij constant tempo. Nou, dát is de verdienste van Sina. Mentaal is er geen moment geweest dat ik wilde opgeven. Wel begon ik te ‘piepen’. Sinaaaa, ik ben moe, kunnen we even wandelen. Nee, doorgaan! Sinaaaa, weet je wel hoe kapot ik ben? Ja, doorgaan! Sinaaaa, ik kan niet meer… even rusten? Doorgaan!

Hardlopen is dankbaar zijn

Ik voel me heel gelukkig dat ik ben gaan hardlopen.
Dat ik de New York marathon tot mijn doel heb gemaakt.
Dat ik Sina Pellegrom als trainer heb gevonden die sport voor mij leuk én haalbaar maakte.
En dat zij mij onder haar vleugels heeft genomen en met mij is meegegaan in dit avontuur.
Dat Longarts Custers de vooruitziende blik had dat er nog een andere, in sport gespecialiseerde longarts nodig was om mij op deze uitdaging voor te bereiden.
Dat longarts Simone van Haarlem mij zo goed begeleid heeft.
Dat ikzelf ondernemend genoeg ben geweest om de juiste ondersteuning te vragen aan ademtherapeut Rene Alofs in Berg en Terblijt, fysiotherapeute Fabienne Habets in Nuth, en pedicure Inge Moonen. Ook in Nuth.

Ik kon het niet alleen en ik kan het nog steeds niet. Maar ik heb het wel gedaan! En ik ben een marathoner! Een New York City marathoner nog wel.

Heel veel dank aan iedereen die Sina en mij in de afgelopen 22 maanden in onze reis gesteund heeft en die op raceday aan de app gekluisterd was om ons te volgen. Deze ervaring heeft mij blijvend veranderd. Fysiek sterker gemaakt. En ook een beetje een leuker mens gemaakt. Vind ik zelf. Hoop ik in ieder geval.

Ik ben inmiddels al weer volop met Sina aan het trainen. De focus ligt nu op kracht. Ik wil sterker worden en meer spierkracht bouwen. En ja, ik blijf zeker ook hardlopen.

Is dit nu het einde van deze blog?

Bijna wel! Er komt er nog eentje. Daarin de complete filmrapportage van Guy van Grinsven. Het wordt een aangrijpende documentaire met magnifieke opnames van de race, van Sina en mij in actie en van New York.

Reacties (11):

  1. Elly

    19 november 2017 at 08:50

    Wawh ik heb met veel plezier jullie gevolgd zowel in training als de voorbereidingen voor NY jou droom is uitgekomen meer is er niet in dit leven durven dromen en zorg dat jou je jou eigen dromen waar maakt succes in dat wat jullie verder willen bereiken

    Beantwoorden
  2. Donna

    19 november 2017 at 09:00

    Petje af voor jullie, super dat jij je met dit SPORT doel zo goed gered hebt. Die laatste blog kijk ik naar uit want jouw schrijfstijl is heerlijk. Thanks

    Beantwoorden
  3. Henk Vanderlijde

    19 november 2017 at 09:01

    RESPECT 🙏

    Beantwoorden
  4. Guy van Grinsven

    19 november 2017 at 09:37

    Inderdaad, die doc. komt eraan. Hem maken was zelfs voor een oude rot als ik een uitdaging, dus ook een marathon. Ik ben in eerste instantie een fotograaf dus als er gekozen moet worden tussen fotografie en video heeft de eerste de voorkeur. Echter er is maar één moment, één keer gebeurd het maar dat je ergens langs komt; je komt maar één keer over de finish! Dus heb ik getracht beide disciplines in een aktie te combineren door een kleine videocamera bovenop mijn fotocamera te monteren. Resultaat is dat ik jullie volgende kan laten zien wat deze aktie heeft opgeleverd. Ern film vol foto’s die bewegen en ook nog geluid maken. Montage is een enorme klus, ben nu zover dat ik aan ‘D-day” kan beginnen! Tip voor de volgende week: Doos tissues in de buurt houden!

    Beantwoorden
  5. isabelle

    19 november 2017 at 10:35

    Prachtig verhaal en zo zie je maar de volhouder wint altijd en samen sta je sterk !!! Nog een dikke proficiat voor jou en iedereen die jou geholpen heeft en ik kijk uit naar die foto-en videomontage !

    Beantwoorden
  6. Linda Chiaradia

    19 november 2017 at 10:46

    Renata en Sina het was geweldig jullie te zien lopen. Dankzij jullie hebben wij ook kunnen ervaren wat het is om de NY marathon en de sfeer mee te maken. Helemaal leuk om samen de Abbott Dash to the Finish Line gerend te hebben. Wij zijn mega trots op jullie. Dit hebben jullie toch maar ‘geflikt’.

    Beantwoorden
  7. Karin de Bie

    19 november 2017 at 10:49

    Ik heb het weer herbeleefd door jouw prachtige blogs!! Dank je wel daarvoor Liefs, Karin

    Beantwoorden
  8. Rosalie

    19 november 2017 at 10:55

    Wat schrijf je mooi Renate, heerlijk om te lezen. En vooral omdat de emoties ook leesbaar zijn. Jullie hebben het met alles er op en er aan super gedaan. En de inspiratie voor ons lezers geheel gratis 😊

    Beantwoorden
  9. Sina Pellegrom

    19 november 2017 at 14:21

    Een “beetje” leuker?!? Ik vind je geweldig!! 😘

    Beantwoorden
  10. Angela

    21 november 2017 at 08:13

    Groot applaus!! Ik vind het zo knap van jullie… Echt heel knap! Ik heb ook met veel plezier alle blogs gelezen.

    Beantwoorden
  11. Jacques pluis

    21 november 2017 at 16:52

    Renata onder de indruk meer kan ik er niet over zeggen je bent een doorbijter

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

Run baby, run!!!

We zijn pas weer een paar dagen terug in Nederland. De indrukken van de marathon in New York en alle activiteiten er om heen moeten nog verwerkt worden. Het was overweldigend! Als voorproefje op de uitgebreide blog van volgende week, nu alvast een kleine selectie uit de fotorapportage zoals door Guy van Grinsven gemaakt. Samen met zijn zus Monique, die in New York woont rende hij met complete bepakking van metrostation naar metrostation om ons op de juiste momenten voor de lens te krijgen. Volgende week volgt een compleet verslag en nog meer foto’s.