Now I know, how I run

Inzicht krijgen in mijn hardlooptechniek, het allermeeste eruit halen en zo mogelijk mijn stijl nog verbeteren… dat wilde ik wel! Dus reageerde ik op een speciale Facebook-aanbieding en schreef ik mezelf in voor een professionele bewegingsanalyse bij het Hardlooplab in ’s-Hertogenbosch. 

Mijn ervaring bij het Hardlooplab in Den Bosch

Op de weg naar het Hardlooplab voelde ik me een echte elite runner. Ik werd ontvangen door Pieter-Bas, fysiotherapeut & trainer en Robert, podoloog. Na een korte intake werd mij gevraagd schoenen en sokken uit te doen om eerst met blote voeten op de loopband te rennen. Rennen op blote voeten voelt een beetje gek. Beter gezegd, het voelt naakt. Het is echter wel de meest natuurlijke manier van lopen en daarom de beste manier om te zien hoe de voetboog zich spant en ontspant tijdens het rennen. Ik draag al jarenlang steunzooltjes (platvoeten) en ik was verbaasd om zelf op film te zien dat mijn voeten zonder de ondersteuning van zooltjes toch een mooie voetboog laten zien en dat ik keurig recht op mijn voorvoet land bij het hardlopen.

Na dit ‘bloot’ rennen, deed ik mijn sportsokken en hardloopschoenen weer aan en mocht ik opnieuw aan de slag op de loopband. Mijn linkervoet landde nu helemaal niet meer recht op de voorvoet maar vertoonde een sterke afwijking waarbij ik links landde op de rand van de voet. Dat had ik natuurlijk wel al gemerkt nu we steeds langere afstanden gaan rennen. Met mijn rechterbeen ‘sloeg’ ik een beetje uit naar rechts. Alhoewel ik een mooi compliment kreeg over mijn loopstijl was er wel degelijk winst te behalen. En gek genoeg begonnen ze niet met mijn benenwerk maar met mijn armen!

Ik loop en ren namelijk een beetje als een bodybuilder. Sina corrigeert mij hier natuurlijk op, maar ik loop al 55 jaar zo… Krijg dat er maar eens uit! Gedurende ruim een kwartier trainde ik in het Lab om mijn armen hoger én dichter op mijn romp te houden en met hulp van een metronoom sneller te bewegen. De voeten gingen vanzelf volgen en zonder meer energie ging ik harder lopen. Door de beweging die hierdoor ontstaat in de heupen voelde ik dat ik mijn hamstrings en bilspieren beter ging inzetten. Door af en toe mijn handen open te draaien alsof ik een kommetje thee vasthield, ging ik minder zwalken én dus rechter vooruit lopen. Ook dat is erg handig als je een marathon gaat rennen.

Na de armtraining ging de focus naar mijn voeten. De podoloog vroeg of ik soms bewust ‘fluisterend’, dus stil wil hardlopen. Ik was verbaasd dat hij dit vroeg en moest toegeven dat ik dit inderdaad doe. Als ik de voeten echter bewust platter laat vallen dan ontspannen ze zich meer en ga ik bij een lange duurloop minder pijn krijgen.

Ik ging nog een derde keer op de loopband en met alle tips die ik had gekregen, liep ik inderdaad beter dan voorheen.

Ik kreeg nog tal van andere tips mee op papier én ook een USB-stick met alle gemaakte films. Het was een mooie ervaring voor mij en blij ging ik naar huis. De films ga ik na Sina’s vakantie snel aan aan haar tonen en ook heb ik inmiddels een nieuwe afspraak gepland met de podoloog. Wellicht dat de inzichten op film aanleiding zijn voor verdere aanpassingen in de zooltjes.

Reacties (2):

  1. Evelien

    27 augustus 2017 at 13:48

    Interessant om te lezen en goed om te weten. Eigenlijk zou iedere loper dit een keer moeten doen

    Beantwoorden
  2. Guy van Grinsven

    27 augustus 2017 at 14:42

    Het blijft me verbazen hoe je iedere keer weer het onderste uit de kant weet te halen! Bravo

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!