Loslaten

Nog maar 20 dagen te gaan tot de start van de marathon. Ik verheug me niet alleen op de marathon, maar op de hele race week, zoals New Yorkers die noemen.

Tegelijkertijd betrap ik me er regelmatig op dat ik nu ook vaker terugblik en nadenk wat mijn vraag aan de dame achter de balie van de sportschool in Nuth “ik ben de grootste stijve hark van Nuth, er moet toch iemand zijn die mij kan helpen” allemaal teweeg heeft gebracht.

Wat heb ik in anderhalf jaar tijd veel beleefd en meegemaakt. Zoveel deurtjes die open zijn gegaan. Zover al gekomen… Vandaag gaat de blog over loslaten. 

Snoeien om te bloeien

Wie kent geen angst? Wie denkt niet dat als hij controle heeft, hij ook alles onder controle heeft? Op deze vragen en nog wel meer kan ik zelf in ieder geval positief antwoorden. De trainingen met Sina hebben mij dan ook meer gebracht dan fitness, beweeglijkheid en het vermogen om hard te lopen. Ik heb geleerd mezelf en de omstandigheden de ruimte te geven om er te zijn. Ik heb de controle losgelaten en vertrouwen gegeven en gekregen. En ik kan ook zeggen dat ik meer van mezelf ben gaan houden. Ik ben milder geworden, zonder overigens mijn ambitie en drijfkracht verloren te hebben. Ik ben ook heel dankbaar. Naar mezelf toe, dat ik op mijn hele eigen wijze een pad ben gaan bewandelen waarvan ik in alle eerlijkheid niet wist waar het naar toe zou leiden. Dankbaar natuurlijk ook naar Sina Pellegrom. Zij heeft mij toch maar onder haar vleugels genomen. Voorwaar geen makkelijke opgave, geef ik eerlijk toe.

“Weet je zeker dat je het gaat redden” vragen mensen mij steeds vaker. Ik antwoord steevast “ik ga er in ieder geval helemaal voor” en van binnen denk ik “nou en of ga ik het halen”.  We hebben ’t wel over een marathon. 42 km. Een uitdaging, ook voor jonge mensen! Tijdens de trainingen heb ik al regelmatig een geluksgevoel mogen ervaren als ik toch die berg op kwam, of toch sneller dan verwacht mijn rondje rende of toch weer verder kwam. De finish halen in New York is natuurlijk de ultieme droom. Ik hoop en vertrouw dat mijn lichaam mij niet in de steek laat. Het wordt, wat het wordt en dan is het precies goed.

Graag deel ik een gedicht met jullie: Ze liet los

Los laten…
Zonder een gedachte of een woord, ze liet LOS
Los laten van de angst
Los laten van de oordelen
Los laten van de samenvloeiing
van goed bedoelde adviezen in haar hoofd

Los laten van de innerlijke besluiteloosheid
Los laten van alle ‘juiste’ redenen
Geheel en volledig ze gewoon laten gaan
Ze vroeg niemand om advies.
Ze had geen boek gelezen over hoe het moest
Ze liet gewoon LOS

Los laten van alle herinneringen…
Los laten van alle angsten die tegen houden
Los laten van planning en berekeningen,
over hoe je het nu precies goed doet
Ze had niet beloofd om los te laten

Ze schreef er niet in haar dagboek over
Ze had de verwachte datum niet opgeschreven.
Ze maakte geen openbare aankondiging
en zette geen advertentie in de krant
Ze had het weerbericht niet gecontroleerd,
of haar dagelijkse horoscoop geraadpleegd
Ze liet gewoon LOS.

Ze had het niet onderzocht of ze los moest laten
Ze heeft niet met haar vrienden gebeld om ’t te bespreken .
Ze heeft geen vijf stappen Mind Treatment gedaan
Ze heeft ook de gebedslijn niet gebeld
Ze heeft geen kik gegeven
Ze liet gewoon LOS

Niemand was er bij toen het gebeurde
Er was geen applaus of gelukwensen
Niemand bedankte haar of prees haar
Niemand merkte iets

Zoals de bladeren van een boom vallen,
ze liet gewoon LOS
Er was geen inspanning
Er was geen strijd
Het was niet goed en het was niet slecht
Het was wat het was, en het is precies goed
In het universum, daar liet ze het gewoon los
Een kleine glimlach kwam over haar gezicht
Een licht briesje blies door haar
En de zon en de maan scheen voor altijd…

Gedicht van rev. Safire Rose

Reacties (1):

  1. Guy van Grinsven

    15 oktober 2017 at 09:16

    Toch is dit niet uit de losse pols geschreven..

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides

Phidippides was een Griekse koerier naar wiens lange afstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t mooi én emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie aan de kant van de straat ging helemaal uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. En nog meer foto’s.