Loslaten

Foto: Freeimages.com

Nog maar zo’n 20 dagen te gaan tot de start van de marathon. Ik verheug me niet alleen op de marathon, maar op de hele race week zoals New Yorkers die noemen. Tegelijkertijd betrap ik me er regelmatig op dat ik nu ook vaker terugblik en nadenk wat mijn simpele vraag aan de dame achter de balie van de sportschool in Nuth “ik ben de grootste stijve hark van Nuth, er moet toch iemand zijn die mij kan helpen” allemaal teweeg heeft gebracht. Wat heb ik in anderhalf jaar tijd allemaal beleefd en meegemaakt. Zoveel deurtjes die open zijn gegaan. Zover al gekomen… Vandaag gaat de blog over loslaten. 

Loslaten voor mij is snoeien om te bloeien

Wie kent geen angsten? Wie denkt niet dat als hij controle heeft, hij ook alles onder controle heeft? Op deze vragen en nog wel meer kan ik zelf in ieder geval positief antwoorden. En de trainingen met Sina hebben mij dan ook veel meer gebracht dan enkel fitness, beweeglijkheid en het vermogen om hard te lopen. Ik heb geleerd mezelf en de omstandigheden de ruimte te geven om er te zijn. Ik heb de controle losgelaten en vertrouwen gegeven en gekregen. En ik kan ook zeggen dat ik meer van mezelf ben gaan houden. Soft? Twee jaar geleden zou ik dat misschien gevonden hebben, nu niet meer. Ik ben milder geworden, zonder overigens mijn ambitie en drijfkracht verloren te hebben. Ik ben ook heel dankbaar. Naar mezelf toe, dat ik op mijn hele eigen wijze een pad ben gaan bewandelen waarvan ik in alle eerlijkheid niet wist waar het naar toe zou leiden. Dankbaar natuurlijk ook naar Sina Pellegrom. Zij heeft mij toch maar onder haar vleugels genomen.  Voorwaar geen makkelijke opgave, geef ik eerlijk toe.

“Weet je zeker dat je het gaat redden” vragen mensen mij steeds vaker. Ik antwoord steevast “ik ga er in ieder geval helemaal voor” en van binnen denk ik “nou en of ga ik het halen”.  We hebben ’t wel over een marathon. 42 km. Een uitdaging, ook voor jonge mensen! Tijdens de trainingen heb ik al regelmatig een geluksgevoel mogen ervaren als ik toch die berg op kwam, of toch sneller dan verwacht mijn rondje rende of toch weer verder kwam. De finish halen in New York is natuurlijk de ultieme droom. Ik hoop en vertrouw dat mijn lichaam mij niet in de steek laat. Het wordt, wat het wordt en dan is het precies goed.

Graag deel ik een gedicht met jullie. Elke keer als ik het lees, lees ik iets dat ik eerder zó niet had zien staan. Ik vind het inspirerend.

Ze liet het los – gedicht van rev. Safire Rose

Los laten…
Zonder een gedachte of een woord, ze liet LOS.
Los laten van de angst.
Los laten van de oordelen.
Los laten van de samenvloeiing
van goed bedoelde adviezen in haar hoofd.

Los laten van de interne strijd van besluiteloosheid binnen in haar.
Los laten van alle ‘juiste’ redenen.
Geheel en volledig , zonder aarzeling of zorgen,
ze gewoon laten gaan.
Ze vroeg niemand om advies.
Ze had geen boek gelezen over hoe je het nu moest doen.
Ze liet gewoon los.

Los laten van al de herinneringen die haar tegen hielden.
Los laten van al de angsten die haar tegen hebben gehouden
om vooruit te komen
Los laten van de planning en alle berekeningen
over hoe je het nu precies goed doet.
Ze had niet beloofd om los te laten

Ze schreef er niet in haar dagboek over.
Ze had de verwachte datum in haar agenda niet opgeschreven.
Ze maakte geen openbare aankondiging
en zette geen advertentie in de krant.
Ze had het weerbericht niet gecontroleerd of haar dagelijkse horoscoop geraadpleegd.
Ze liet gewoon LOS.
Ze had het niet onderzocht of ze los moest laten.

Ze heeft niet met haar vrienden gebeld om de zaak te bespreken .
Ze heeft geen vijf stappen Spirituele Mind Treatment gedaan.
Ze heeft ook de gebedslijn niet gebeld.
Ze heeft geen kik gegeven.
Ze liet gewoon LOS.
Niemand was er bij toen het gebeurde.
Er was geen applaus of gelukwensen.
Niemand bedankte haar of prees haar.
Niemand merkte iets.

Zoals de bladeren van een boom vallen, ze liet gewoon LOS.
Er was geen inspanning.
Er was geen strijd.
Het was niet goed en het was niet slecht.
Het was wat het was, en het is precies goed.
In het universum, daar liet ze het gewoon los.
Een kleine glimlach kwam over haar gezicht.
Een licht briesje blies door haar.
En de zon en de maan scheen voor altijd…

~Rev Safire Rose~

Reacties (1):

  1. Guy van Grinsven

    15 oktober 2017 at 09:16

    Toch is dit niet uit de losse pols geschreven..

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!