New York: it’s no picnic!

Ik heb het geluk gehad óf afgedwongen, dat ik mijn carrière in de reclame en communicatie ben begonnen in New York City. Ik heb drie jaar in Manhattan gewoond, en gewerkt bij Grey Advertising. For me it was love at first sight, maar zoals elke New Yorker je kan vertellen, de stad houdt niet meteen van iedereen. En misschien is dat wel waar ik en alle anderen zo van houden, it’s the challenge of it all!

New York challenges you to challenge yourself

Ik was 23 jaar toen ik vanuit Phoenix, Arizona, waar ik mijn Master in marketingcommunicatie had gehaald, naar de Big Apple verhuisde om er te werken. Ik had een baan, maar geen plaats om te wonen. Gelukkig hielp mijn werkgever mij en stelde mij gedurende de eerste maanden een appartement van de zaak ter beschikking. Ik had mijn eigen brownstone studio met portier en voelde me én was de koning te rijk. De eerste dag dat ik vanuit mijn appartement op de 34e straat naar de 52e straat liep om te werken keek ik mijn ogen uit. En zo botste ik tegen een oude frêle dame aan van ergens in de tachtig. Ik verontschuldigde me en zij keek alleen maar op, om daarna te schelden “fuck you asshole”. Met een grijns op mijn gezicht danste ik naar mijn werk. Yes, I am in New York, I am a New Yorker!

Ik werkte overdag hard, om ’s avonds – vooral te voet – de diverse neighborhoods te verkennen. Ik woonde in East Mid Town vlak bij Gramercy Park en ging het liefst naar de Lower East Side, the East Village en de Bowery. De roestige brandtrappen en de wat ‘ongure’ steegjes droegen bij aan de rauwe, kunstzinnige sfeer van Lower East Side. Het is er niet per se onveilig, maar het kon soms wel zo aanvoelen. Ik vond dat stoer. St. Marks Place vormt het hart van The East Village. Het is een straat die het gevoel van The East Village bepaalt, met alternatieve winkels en een levendige muziekscene.

In de weekenden had ik meer tijd en ging ik op ontdekking naar alle andere neighborhoods. Manhattan is eigenlijk een groot dorp, een samenraapsel van allemaal buurten. Elke buurt met zijn eigen kenmerken, zijn eigen etnische cultuur en eigen typische restaurants. Bekijk zelf maar eens hoeveel er te zien en te ontdekken valt!

Eten en drinken in New York was easy. New York heeft dan wel de reputatie ‘duur’, maar als echte New Yorker maakte ik er een sport van om goedkoop te kunnen eten. En dat lukte prima. Ik ontbeet buitenshuis voor one dollar. Als lunch was de sandwich BLT (bacon, lettuce and tomato) of pizza slice voor 1 dollar mijn favoriet en een early bird dinner tot 6 uur ’s avonds was 50% van de normale prijs. Ik denk niet dat mijn voedingsschema de goedkeuring van Sina had gekregen, maar ik genoot met volle teugen. Mijn collega’s kregen er plezier in mij te helpen in mijn drang tot ontdekken en namen me mee naar plekken waar ik mijn ogen uitkeek. De milk bar die pas om 12 uur ’s nachts open ging en die alles – behalve melk – verkocht. De Cadillac Bar waar een halve Cadillac uit de gevel stak en straffe tequila’s geschonken werden. En de absolute places to be, die de ene week totaal hip waren en twee weken later totaal ‘out’. En ik… ik was er bij zoals te zien op deze foto met mij in het midden en twee collega’s van Grey.

Halloween party in Manhattan met Kelly Erickson rechts en de traffic manager van Grey links.

Taxiiiiiiiiiiiii!!!!

Yellow cab nodig, dan vinger opsteken en hard Taxiiiiiiiii!!! schreeuwen. Stopte de taxi, liep je het risico dat een ander ‘jouw’ taxi wilde ‘stelen’. Niet zo bij mij, als echte New Yorker zei ik ook stoer “asshole” en greep de delinquent bij zijn broekriem om het instappen te belemmeren. Die taxi, die is MINE and I was a tough cookie to handle!

And there is always a long line, but always worth it

Wonen en werken in New York maakt je ongeduldig. Je bent altijd druk en altijd ‘on the go’. Places to see and things to do. En tegelijkertijd moet je overal voor wachten. Is er een nieuwe show op Broadway, dan staan de mensen in de rij voor tickets. Net zoals bij een restaurant dat een goede recensie heeft gekregen. Opnieuw een lange rij. Hoe langer de rij, hoe hipper, trendier en beter de show of food was! De krant The New York Times was op zondag gemiddeld zo’n 7 cm dik en werd door mij uitgeplozen om te kijken wat er ‘new in town’ was. En zo vond ik mijn eigen studio aan Park Avenue en 32nd. Het was een illegale sublet van een jonge vrouw die voor een jaar naar het buitenland ging, maar betaalbaar. Ook hier was ik ‘in line’ samen met nog vele gegadigden. Mijn enthousiasme moet de doorslag hebben gegeven, want ik kreeg het appartement. Zo’n 1000 dollar huur voor niet meer dan 25 m2 en dat was incl. woonkamer (tegelijk slaapkamer), keukentje, badkamer en hal. But it was mine and only mine én met mijn favoriete afhaalrestaurant Curry in a hurry op loopafstand.

Nadat ik uit New York ben weggegaan, ben ik nog vaak terug geweest. Ik kijk er naar uit om volgend jaar november ook weer terug te zijn in New York. Niet alleen New York, ook de New York Marathon is a challenge to challenge myself. Na ongeveer 2 1/2 maand training hoop ik nog deze maand iets meer dan 5 km aan één stuk te kunnen rennen op een snelheid van ca. 9 km per uur. Trots en dankbaar wat ik door de coaching van Sina nu al allemaal heb bereikt en prachtig om over ruim een jaar de ‘Big Apple’ nu eens uit een heel ander perspectief te gaan ontdekken!

Reacties (3):

  1. Guy van Grinsven

    9 oktober 2016 at 08:49

    Leuk verhaaltje Renata, veel herkenning voor mij! Nyc, een drug waarvan eindeloos energie krijgt en die marathon een stuk korter lijkt te maken!

  2. Yvonne

    9 oktober 2016 at 09:00

    Wat leuk om zo alsnog te lezen hoe jouw tijd in new york is geweest! Ik zie je voor me in die tijd, geweldig om te lezen. Fijne zondag, Renata. En doe de groeten aan Sina als je haar weer ziet! 😊

  3. Donna

    9 oktober 2016 at 09:31

    Super leuk geschreven. I love NYC.

Comments are closed.

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!