Als grenzen vervagen…

In mijn vak reclame en communicatie heb ik de afgelopen 10 jaar tal van grenzen zien vervagen. Producten en diensten smelten samen. De HEMA verkoopt naast worsten ook verzekeringen. Heineken wordt maatschappelijk partner in de strijd tegen overmatige alcoholconsumptie. Maatschappelijk verantwoord ondernemen is een marketingtool geworden en ook organisaties met een maatschappelijke taak ontkomen niet meer aan marketing-denken. Meer recentelijk zie ik privé nog een andere vorm van grensvervaging. Namelijk die van ‘sport verbindt’.

Sinds ik hardloop, merk ik dat ik in gesprek kom met mensen die voorheen in mij – en dat was wederzijds – geen enkele interesse hadden.

In de sportschool kom ik mensen tegen die ik niet ken en toch groeten we elkaar. Er is een vorm van sociale cohesie waarin mensen individueel aan hun eigen doel werken en elkaar daarin op de een of andere manier steunen.

In zakelijke gesprekken valt het woord hardlopen en er ontstaat een soort bindende kracht. Verhalen worden uitgewisseld over hongerklop en aantallen gerende kilometers. Opnieuw een soort kameraadschap die verbindt, die begrip en ook vertrouwen geeft.

De verbindende kracht van sport komt ook naar voren tijdens het beoefenen ervan. Maatschappelijke barrières en verschillen doen er dan niet toe. Het beoefenen van sport is een uitdrukking van gemeenschappelijkheid en ook een wens tot identificatie. Sport draait om saamhorigheid en plezier.

Sport verbindt, maar niet altijd en niet iedereen!

Sport weerspiegelt de vooroordelen en de ongelijkheid. Als kind met ernstige astma voelde ik mij totaal buitengesloten, want als er groepjes gevormd moesten worden was ik de een na laatste. Na mij kwam het dikke meisje of de dikke jongen. En geloof me, daar krijg je als een kind een trauma van.

Anno 2016 heb ik dit gevoel van minderwaardigheid gelukkig al zeker 30 jaar achter me gelaten. En mijn prille plezier in sport en de grenzen die ik elke week doe vervagen, doen mij keer op keer versteld staan.

Afgelopen week liep ik samen met Sina terwijl ik een luchtweginfectie had 6,5 km in 46 minuten. Aan één stuk! De Zuid Limburgse Stoomtreinmaatschappij ZLSM denkt inmiddels dat ze in Nuth een vaste halte hebben gevonden, zo hard hijgde en stoomde ik vooruit. En toen we samen bij de finish waren aangekomen, dacht ik oprecht dat de training eigenlijk helemaal niet zo zwaar was. Ik ervaar steeds meer de grenzen en de beperktheid van mijn krachten en ik probeer steeds meer deze grenzen te overschrijden. En dat lukt! Mijn disfuncties zijn precies datgene wat het functioneel houdt! In het ritme van mijn lichaamsbewegingen en mijn ademhaling komt er een moment dat grenzen vervagen en mijn inspanning minder krampachtig wordt. Dat ik mijn schouders niet meer opgetrokken houd en me als het ware één ga voelen met de overkant van mijn grenzen. Ik kom meer tot rust en mijn hartslag daalt.

Sport verbindt en doet grenzen vervagen!

Reacties (2):

  1. Guy van Grinsven

    4 december 2016 at 08:41

    Ze Lopen Samen Meer

    Beantwoorden
  2. Linda Chiaradia

    4 december 2016 at 12:07

    Wat zijn jullie toch een fantastisch team. Ieder blog geeft weer stof tot nadenken. Mijn zondagochtenden beginnen met een update van jullie, vergezeld van een kop cappuccino. Jullie avontuur brengt ook mij verder. Bedankt!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!