Drive om te presteren

Vorig jaar zomer heb ik mijn heup gebroken. Sindsdien houdt een pin met schroeven het bot op zijn plaats om verdere groei te bevorderen. Op 19 mei jl. had ik een afspraak met mijn orthopedisch chirurg dokter Curfs in het Zuyderland ziekenhuis Heerlen. Tijdens dit consult besprak zij met mij de röntgenfoto die kort van tevoren was gemaakt. Ze concludeerde aan de hand van deze foto dat het beenbot niet volledig was geconsolideerd (oftewel: voldoende aangegroeid) en dat de pin er daarom niet uit mocht. Ik heb sinds de breuk door diezelfde pin echter constant pijn bij zitten, liggen of bewegen. Desondanks hebben mijn klanten nauwelijks iets aan mij gemerkt. 

Het wonder van een reis

Aan het einde van ditzelfde consult op 19 mei was de conclusie heel anders. De dokter liet me weten dat de pin er juist wél uit moest worden gehaald. Allereerst in verband met mijn klachten, en ook omdat de pin kon leiden tot verdere complicaties omdat mijn peesblad en spieren te strak om de pin zitten. Ik zou een operatie moeten krijgen waarbij het bot onder narcose opnieuw zou worden gebroken, waarbij in de breuk beenmerg zou worden geplaatst om groei te stimuleren. Na deze operatie zou ik zonder pin of ander hulpmiddel moeten revalideren. Dit zou betekenen dat ik mijn heup geheel niet zou mogen belasten en dit zou voor mij (zakelijk én privé) een ramp zijn!

Dokter Curfs wilde uiteraard aanvullende onderzoeken om de exacte status van het bot en de bot groei bevestigd te krijgen. Op 2 juni had ik weer een gesprek met haar. De periode 19 mei – 2 juni waren geen leuke twee weken. Ik probeerde de doemscenario’s los te laten, maar toch dwaalden ze steeds weer door mijn hoofd. En ook heb ik in stilte heel wat traantjes gelaten…

Dit allemaal bleek achteraf niet nodig geweest, want de CT-scan wees uit dat het bot toch voor 50% geconsolideerd is. Dokter Curfs en haar collega’s vinden dit voldoende om de pin en schroeven eruit te halen gezien mijn klachten, werk en doelen. Yes!

Ik ben zó opgelucht. Ik weet dat er na deze operatie nog genoeg risico’s zijn. Als jullie dit lezen ben ik al geopereerd. Op 9 juni zijn de pin en schroeven uit mijn heup verwijderd.

Elke dag opstaan

Elk leven is een ingewikkeld web van wegen. Ook dat van mij als personal trainer. En niet elk pad leidt naar een paradijs. Soms lopen ze dood in struikgewas of leiden ze naar angst, eenzaamheid of (ver)dwaling. Als kind stelde mijn verbeelding mij in staat mij vrij te voelen. In mijn verbeelding kon ik alles. Tegelijkertijd maakte mij dit ook eenzaam. Want in mijn wereld konden anderen niet doordringen. Zoals sportjournalist Joost Galema schreef: “Hoewel er geen groter landschap bestaat dan de verbeelding, blijft het hoofd toch een kloostercel”. Op een trainingsreis naar Turkije jaren geleden kon ik toegeven aan mijn verlangen om de buitenwereld binnen te laten. Ik voelde mij zowel vrij alsook niet meer eenzaam. Ik werd personal trainer en een verdomd goede, omdat ik niet alleen een lesje geef maar zelf ook elke dag als leerling opsta!

Vlak nadat ik mijn heup gebroken had, heb ik geschreven “ik kom er beter uit”. En dat is ook zo. Hoeveel pijn ik ook heb gehad, ik heb nieuwe inzichten en kennis verzameld. En met nieuwe ogen leren kijken.

Way leads on to way

Toen ik Renata in februari 2016 leerde kennen, had ik geen idee wat dit voor mij persoonlijk zou betekenen. Zij heeft gekozen voor het minst bereisde pad, de marathon van New York in november.

En ook zij was aangekomen bij een splitsing en heeft een nieuwe keuze gemaakt. Zonder enige ervaring in sport vertrouwde zij op mij en mijn expertise. Op het oog verschillen onze paden niet van elkaar. And that has made all the difference. Samen hebben we op 1e Pinksterdag heerlijk maar liefst 20,45 km gerend en daarna ’s middags de details doorgesproken van onze reis naar New York in november, inclusief wat we allemaal gaan bezichtigen.

Enjoying the wonders of the way

Alle twee weten we in ons hoofd heel goed dat er een kans is dat ik de marathon dan niet kan lopen. Dan is dat maar zo. We zijn samen op reis én we gaan samen op reis! Als Renata dan haar ronden draait door de straten van New York, zal ik ze draaien in mijn droom. Dát is de loneliness van een long-distance runner. Vooralsnog ga ik er echter vanuit dat ik tegen die tijd voldoende hersteld zal zijn om mee te doen. We gaan nog steeds volledig voor ons doel!

Reacties (4):

  1. Guy van Grinsven

    11 juni 2017 at 08:52

    Dag lieve Sina
    Blij met deze column! Zie nu eens wié Sina zélf is ! Ga zo door!
    X

    Beantwoorden
  2. Raphuel

    11 juni 2017 at 09:03

    Sina is een echte bikkel! ‘s-Vrijdags werd ze geopereerd, en een snee van circa 15 cm in haar bovenbeen is niet niks. Desondanks wist ze van tevoren al dat ze zaterdag gewoon les zou geven, ‘s-middags gewoon boodschappen zou doen voor oma, en daarna bij mijn ouders op visite zou gaan. Wat een wilskracht.

    Beantwoorden
  3. Evelien

    12 juni 2017 at 17:59

    Wat mag jij trots op jezelf zijn Sina. Al heel wat stormen doorstaan. En je weet : if it doesn’t kill you it makes you stronger or crippled. Dit laatste laat jij niet gebeuren.

    Beantwoorden
  4. Hans

    13 juni 2017 at 13:17

    Toen ik je bijdrage gelezen had, dacht ik aan de Man Van La Mancha, een musical serieux van en met Jacques Brel. In het nummer ” la Quete” begint hij met de woorden ” Rêve ta rêve impossible”, makkelijker: Dream the impossible dream! Enhij gaat onverminderd voort, vecht tegen windmolens, ziet beren op zijn weg, maar blijft geloven in zijn droom. Toen de Hollanders Nieuw Amsterdam verlieten na het verkwanseld te hebben aan de Engelsen, die er New York van maakten, hebben ze de windmolens meegenomen. Zonder Don Quichotte te zijn, blijven jullie in je droom geloven. en ik wens jullie alle succes.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!