De moed van imperfectie, het loslaten van controle

Sina, wanneer gaan we nu 5 km rennen?
Ik stelde deze vraag toen ik nog nauwelijks 1 minuut kon rennen!
Sina, kun je mij meenemen in het trainingsschema, dan weet ik wat we gaan doen en kan ik me voorbereiden!
Deze vraag stelde ik toen we net een paar weken bezig waren.
Sina, wanneer gaan we 10 km rennen? En die halve marathon?
Ik kon eerlijk gezegd nog nauwelijks 5 km rennen.
Sina…, Sina…, Sina…

Als directeur-eigenaar van een reclame-communicatiebureau kan ik verdacht veel trekjes van een hardcore control freak vertonen. Dat ik daarbij ook eigenwijs kan zijn, geef ik grif toe. Controleren en perfectionisme zijn bij mij zusje-broertje. Lastig. Voor anderen én ook zeker voor mezelf. De remedie bij doorslaan is het totaal tegenovergestelde omarmen. Hieronder lees je hoe ik dat heb gedaan.

Controleren is loslaten, maar niet mijn handen er van af trekken

Loslaten heeft alles te maken met vertrouwen. Andersom geldt dus ook dat controleren gebaseerd is op angst. Mijn angst bij het hardlopen was o.a. dat ik geen lucht krijg vanwege mijn astma. Dit speelde en speelt nog steeds een hele grote rol. Zonder pufje op zak ga ík nergens heen! Nog steeds niet. Ik durf het niet. Maar niemand wil leven op basis van angst, toch? Ik had dus veel te winnen als ik zou gaan leven vanuit vertrouwen. Meer vertrouwen in mijn eigen lichaam. Onderstaande tekst kwam ik tegen op internet en wil ik graag delen:

Loslaten is niet het verleden betreuren.
Maar groeien en leven naar de toekomst.

Ondanks dat Sina op geen van mijn vragen concreet heeft geantwoord, neemt ze mij op alle mogelijke manieren mee in de trainingen die we samen doen. Ik zet routes uit. Ik rapporteer over vooruitgang en pijntjes. En toen het afgelopen januari even niet zo goed ging met mijn lucht, is ze meegegaan naar onderzoeken bij de longarts en de longfunctie. Ik heb nog steeds geen idee welk schema er is en wat we de volgende training gaan doen en dat is goed zo. Ik vertrouw haar en concentreer me op mijn rol als leerling. Ik ga er helemaal voor en krijg en passant inzicht in de dingen die me lichamelijk in de weg stonden en leer er mee omgaan. Mentaal krijg ik rust ‘in de kop’ en ook dat helpt. En niet alleen bij het hardlopen!

De moed van imperfectie

Eind 2014 lag ik weer eens in het ziekenhuis. Ik lag aan het infuus met prednison en kon geen kant op. Ik heb toen het boek De moed van imperfectie gelezen van Brene Brown. Nog steeds heeft dit boek een prominente plaats in mijn boekenkast. Op haar eerlijke en grappige manier moedigde ze mij als lezer aan om perfectionisme te laten varen en stress als leefstijl los te laten, te vertrouwen op mijn intuïtie. En mijn eigen creativiteit – die gelukkig ruimschoots aanwezig is – de ruimte te geven. Van ‘Wat zullen anderen wel niet denken omdat ik piep en hijg?’ naar ‘Ik ben goed genoeg’.

Na het lezen van dit boek heeft het nog ruim een jaar geduurd voordat ik de stap zette om door middel van sport en uiteindelijk hardlopen te werken aan meer gezondheid. De marathon in New York is geen eindbestemming. Het is een halte op een reis, waarvan ik en Sina samen intens genieten.

Story telling

In Sina ervaar ik moed, compassie en verbondenheid. Hieruit ontluikt een heel speciale vriendschap en daarvoor ben ik ook heel erg dankbaar. Samen zijn we op reis naar… ja waarnaartoe? Vrijheid… veerkracht… lach… gezondheid… grenzen… een volgende fase… Want ja, voor wie het weten wil, we hebben ’t óók al gehad over welk doel we stellen na het rennen van de marathon! Binnenkort komt Runner’s World (’s werelds meest gelezen hardloopblad) ons interviewen en foto’s maken. Redacteur Peter Klooster is een story teller puur sang. We kijken enorm uit naar deze ontmoeting en verheugen ons nu al op het verhaal dat hij gaat optekenen.

Reacties (6):

  1. Guy

    30 april 2017 at 08:15

    Een erg goed stukje dit, Renata! Je mooiste zin..”samen op reis naar….ja waar naartoe? vrijheid… veerkracht…lach….gezondheid…grenzen..een volgende fase?”
    Zo is het maar net! Je moet zélf kiezen in welke trein je stapt!

    Beantwoorden
    • Raphuel

      30 april 2017 at 08:37

      Ik vind de combinatie van deze twee quotes hier mooi op aansluiten:
      1. “Prediction is very difficult, especially about the future.” (Niels Bohr), en
      2. “The difference between dreams and reality is called ACTION.” (Tony Robbins).

      Beantwoorden
  2. Raphuel

    30 april 2017 at 08:25

    Mooie verhaal. Ik heb Brene Brown’s boek in de Engelse versie, genaamd “The Power of Vulnerability” gelezen. Erg mooi boek inderdaad. Heb je haar TED-talk hierover ook gezien? Ik vind dat zij het erg authentiek brengt.

    Beantwoorden
  3. Evelien

    30 april 2017 at 20:04

    De reis er naartoe is minstens even belangrijk als de bestemming bereiken. Ook bij mij zorgt Sina regelmatig voor rust is het hoofd. Gaat het? Vraagt ze als ik stoïcijns voor me uit kijkend zit te roeien? Ja hoor. Maar nu is mijn hoofd nog even te vol is dan mijn antwoord. Hoe anders is dat na een uurtje “volle pulle” trainen. Ik val niet af althans niet lichamelijk maar elke keer vallen wel de zorgen van mij af en dat is minstens even belangrijk als de getalletjes op de weegschaal.

    Beantwoorden
  4. Roger der Linden

    1 mei 2017 at 00:10

    Als vaste lezer van Runner’s World verheug ik mij al op “jullie” editie!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Phidippides marathon movie

 Phidippides was een Griekse koerier naar wiens langeafstandsloop na de Slag bij Marathon het sportevenement de marathon is genoemd. Phidippides is ook de titel van de door Guy van Grinsven gemaakte documentaire die in 26 minuten op zeer bijzondere wijze de weg in beeld brengt die ik met hulp en steun van Sina heb kunnen afleggen om mijn doel – de finish in de NYC marathon – te bereiken.

NY marathon is emotie

5 uur, 13 minuten en 50 seconden hebben we er over gedaan. Wat was ‘t emotioneel. Ik heb gezien dat lopers tijdens de race aan andere lopers die ze helemaal niet kenden vroegen hoe het ging. Politie-agenten aan de kant van de straat gingen enthousiast uit hun dak. Ik zag smiles en tranen en had die zelf ook. Hier het verslag van de NYC marathon. Meer dan 55.000 lopers en meer dan 2,5 miljoen mensen aan de kant. Daaronder mijn broer en mijn schoonzus!